Co zobaczysz z helikoptera nad Oahu

Waikiki z góry wygląda zupełnie inaczej. Na ziemi to ściana hoteli; z wysokości ośmiuset stóp to wąski pas wieżowców na mierzei, z rafą rozchodzącą się pasmami — szmaragdową przy brzegu, turkusową nad piaskiem, a potem wyraźną linią, gdzie półka opada, a woda robi się niemal czarna.

Diamond Head to widok, na który ludzie rezerwują lot. Z plaży to brązowy garb. Z góry to kompletny krater: pierścień krawędzi, misa suchej roślinności, wijąca się droga i latarnia morska na skraju od strony morza. Tego kształtu po prostu nie widać z poziomu gruntu.

Na zachód od miasta wybrzeże staje się przemysłowe, a Pearl Harbor otwiera się szeroko, szaro-zielono, z pomnikiem Arizony leżącym w poprzek ciemniejszego zarysu okrętu.

Mniej więcej w połowie sześćdziesięciominutowego lotu śmigłowiec skręca w głąb lądu i charakter wyspy zmienia się w około dziewięćdziesiąt sekund. Sucha, zabudowana południowa część ustępuje miejsca pasmu Koolau: zielonej ścianie wznoszącej się pionowo, pofałdowanej jak ciężkie zasłony, bez dróg, domów i możliwości wejścia pieszo.

Po deszczowej aurze w każdej fałdzie widać wodospady — cienkie, wysokie, często kilka naraz w jednym kadrze. Po suchym miesiącu nie ma ich prawie wcale. To najbardziej zależny od pogody element każdej trasy po Oahu i dlatego żadna uczciwa strona nie gwarantuje ich zobaczenia.

Za grzbietem otwiera się strona zawietrzna: zatoka Kaneohe z łachą piasku, Mokolii w płytkiej wodzie i linia brzegowa małych zatok, która w niczym nie przypomina Hawajów z broszur.